Fotoshoot met een angstige of onzekere hond: geduld, begrip en de juiste plek

Heb je een hond die onzeker, angstig of snel overprikkeld is en twijfel je daarom of een fotoshoot wel iets voor jullie is? Het antwoord is ja, en juist voor deze honden neem ik extra de tijd.

Waarom ik dieren wil begrijpen, niet alleen fotograferen

Ik houd van dieren, maar niet alleen omdat ze schattig zijn. Wat me altijd het meest heeft gefascineerd, is hoe je met ze kunt communiceren, hoe je hun vertrouwen wint zonder woorden.

Dat begon al toen ik nog een kind was, ergens begin jaren '90. Zonder enige opleiding of ervaring trainde ik als kind een kip. Ze leerde zitten, volgen, liggen en zelfs op één poot staan. Ik geloof nog steeds dat het lukte dankzij pure compassie en geduld, niet door techniek, die had ik simpelweg niet. Er bestonden toen nog geen telefoons om het vast te leggen, en ik wou dat ik dat wél had kunnen doen. Het is een van die herinneringen die ik alleen nog in mijn hoofd heb.

Die manier van kijken, proberen te begrijpen wat een dier nodig heeft, in plaats van alleen te sturen wat het moet doen, is me altijd bijgebleven.

Wat ik leerde van mijn eigen honden

Toen ik voor het eerst een hond voor mezelf nam, koos ik bewust voor een werkhond: een Australische Herder. Ik wilde kunstjes laten doen, hem dingen leren die indruk maakten. Wat ik toen niet wist, is dat niet elk ras hetzelfde is, en dat de algemene rasbeschrijvingen die je online vindt vaak vaag en misleidend zijn. Ze noemen wat oppervlakkige eigenschappen, maar geven zelden het volledige beeld.

Mijn eerste hond, Ekko, wilde van alles, maar kunstjes waren niet zijn ding. Hij had nauwelijks interesse in speeltjes of voer, en ik begreep er niets van. Was dit niet juist het ras dat bekendstond om zijn enthousiasme voor training en kunstjes? Gelukkig kreeg ik hierbij hulp van geweldige hondentrainers. Hoe ik ook probeerde met Ekko te spelen, hij bleek simpelweg weinig speeldrift te hebben. Zijn moeder en vader komen allebei uit showlijnen, waarin de focus vaak minder op werklust ligt dan in werklijnen. Ook Ekko leek daardoor weinig motivatie te hebben om voor mij te werken.

Met de tijd, met een groeiende band, samen reizen, wederzijds vertrouwen en de juiste begeleiding, is Ekko uitgegroeid tot een geweldige hond. Hij houdt van werken en van sport die hem voldoening geeft. Ik heb hem nooit iets opgedrongen, maar simpelweg gekozen op basis van wat hij zelf het leukst leek te vinden. Inmiddels is hij een liefdevolle speurhond in opleiding.

Maar op een gegeven moment in mijn leven wilde ik toch echt die werkhond, en omdat ik Ekko niet wilde forceren tot dingen die niet bij hem passen, nam ik een tweede hond. En dat is waar ik een grote les leerde.

Ik nam een werkpup, een Miniature American Shepherd. Ik was ontzettend enthousiast en deed alles om me goed voor te bereiden. Ik heb nog steeds mijn schriftje met de volledige socialisatielijst: alles wat we zouden doen om ervoor te zorgen dat mijn pup zou opgroeien tot een zelfverzekerde, geweldige hond.

In het begin ging het goed, maar ik merkte al snel dat mijn pup erg terughoudend was wanneer ze nieuwe mensen of honden ontmoette. Ze had geen behoefte om kennis te maken, vooral niet met andere honden. Ik heb nooit interactie geforceerd, alleen positieve en neutrale ervaringen toe. Toch groeide haar onzekerheid steeds verder. We zochten daarom meteen hulp bij een privétrainer die gespecialiseerd was in het ras, en kregen veel begeleiding over hoe we haar konden ondersteunen.

Naarmate ze ouder werd, groeide ze uit tot een fantastische werkhond, maar buiten het trainingsveld werd het dagelijks leven steeds moeilijker. Ik leerde hoe ik haar alleen kon begeleiden en begon haar steeds beter te begrijpen, maar samen met Ekko bleef de spanning oplopen. Haar onzekerheid zorgde ervoor dat Ekko voortdurend alert werd, terwijl zijn enthousiaste en energieke karakter haar juist meer spanning gaf. Ze versterkten elkaars emoties, waardoor samen wandelen uiteindelijk niet meer mogelijk was.

Mijn vriend en ik hebben daarom anderhalf jaar lang onze honden apart uitgelaten. Omdat we in twee verschillende landen wonen, was het onmogelijk om hen altijd gescheiden te houden. Tijdens de momenten waarop ze wel samen waren, bleven de spanningen oplopen en ontstonden er steeds vaker conflicten. We hebben alles geprobeerd om de situatie te verbeteren. We pasten onze wandelingen aan, zochten begeleiding en bleven zoeken naar manieren waarop beide honden zich veilig konden voelen. Toch werd duidelijk dat deze situatie voor geen van beiden eerlijk was. Daarom namen we de moeilijkste beslissing van ons leven: een nieuw thuis zoeken voor onze tweede hond.

Toch ben ik enorm dankbaar dat zij in mijn leven is gekomen. Ze heeft me meer geleerd over angstige honden dan ik ooit uit een boek had kunnen halen. Door haar heb ik geleerd hoe belangrijk het is om naar een hond te luisteren, grenzen te respecteren en niet te verwachten dat iedere hond hetzelfde nodig heeft. Ik heb diep respect voor iedereen die leeft met een reactieve hond. Ik weet hoeveel geduld, liefde en soms ook verdriet daarbij komt kijken. Dat is precies waarom ik deze blog schrijf. Het is spannend om zo'n persoonlijk verhaal te delen, maar ik wil dat je weet dat je niet de enige bent. Ik weet hoe het voelt om je zorgen te maken, alles te proberen en soms toch geen oplossing te vinden.

Zoals je hierboven kon lezen, weet ik precies hoe het is om samen te leven met een onzekere hond, en hoe dit zelfs de simpelste dagelijkse dingen kan beïnvloeden. Ik snap dan ook heel goed dat het spannend kan zijn om een fotoshoot te boeken met een hond die angstig of onzeker is, dus laat me je laten zien hoe ik zo'n fotoshoot als hondenfotograaf aanpak.

Zo werkt een shoot met mij, stap voor stap

We spreken altijd eerst af op de locatie zelf. Wat we daarna doen, hangt volledig af van jouw hond.

We kunnen beginnen met elkaar op afstand begroeten, gewoon stil zwaaien is ook prima. We kunnen ook parallel wandelen zonder te communiceren het hangt er echt vanaf hoe jullie hond het ervaart, we doen het gewoon op jullie tempo. Zo went je hond aan mij als vreemde, op een manier die niet bedreigend voelt. In het begin negeer ik de meeste honden bewust. Dat lijkt misschien vreemd, maar het werkt goed voor verschillende types honden: bange honden leren zo dat ik geen dreiging ben, overenthousiaste honden leren dat ze niet meteen naar me toe hoeven te rennen zodra ik neerlig om te fotograferen en terughoudende honden hoeven geen interactie aan te gaan die ze eigenlijk niet willen. Aaien doe ik alleen als je hond dat zelf duidelijk aangeeft. Als je hond op zijn gemak is en laat merken dat hij het wil, ga ik daar graag in mee, maar ik moedig het nooit aan of forceer het nooit.

Is je hond niet gewend aan een camera? Dan doen we een korte wenmoment. Voor veel honden is een camera in eerste instantie gewoon een interessant nieuw speeltje. We zorgen ervoor dat het juist saai wordt en laten het dan even met rust, zodat de spanning eraf gaat. Ook oefenen we kort met mij die neerlig of zit, zodat je hond daar rustig aan kan wennen. Voel je je prettiger als je hond de hele tijd aangelijnd blijft en ik meer afstand houd? Geen probleem. Ik werk ook met meer afstand en kan prima op die manier fotograferen.

Ik laat je nooit gewoon los op een locatie met de opdracht "doe maar iets". Meestal werk ik met lichte sturing, gebaseerd op het verhaal en de persoonlijkheid van jullie samen, soms met een bepaalde sfeer of moodboard in gedachten. Maar wil je liever gewoon jezelf zijn en natuurlijk met je hond omgaan? Dan ga ik daar net zo graag in mee.

Locatie en timing

Ik kan een rustige plek voorstellen die ik zelf ken, zoals bepaalde stille paden in de Maashorst, maar ik werk net zo graag op een plek die jij voorstelt. Ik heb geen vaste eigen locatie: elke persoon en elke hond heeft een ander verhaal, en vaak is de plek die jullie zelf kennen en waar jullie je prettig voelen precies de juiste. Dus ken je zelf een rustige plek in de buurt? Stel hem gerust voor.

Qua tijdstip kan het eigenlijk altijd, zolang er daglicht is. Een regenachtige dag geeft misschien geen spectaculaire zonsondergang, maar brengt vaak juist rust op de paden, en dat werkt vaak verrassend goed. Alleen bij hevige regen kan ik niet fotograferen vanwege mijn camera-apparatuur. Een beetje regen is prima, en sneeuw ook.

Praktische vragen die ik vaak krijg

• Moet mijn hond getraind zijn voor een fotoshoot?

  Nee. Je hond hoeft niet te kunnen poseren of los te kunnen lopen. We kunnen de hele sessie aangelijnd doen, en gebruiken gerust koekjes en speeltjes om je hond te motiveren en te laten meedoen.

• Hoe lang duurt een fotoshoot met een onzekere hond?

  Er is geen vaste tijdslimiet. We letten op de stresssignalen van je hond en stoppen zodra het emmertje te vol raakt.

• Wat als mijn hond tijdens de shoot toch gestrest raakt?

  Dan stoppen we. Het welzijn van je hond staat boven het aantal foto's dat we die dag maken. Soms plannen we in dat geval een tweede, kortere sessie.

• Kan ik mijn hond voorbereiden op de camera?

  Dat is best lastig als je zelf geen soortgelijke camera hebt. Mijn apparatuur is best groot en kan wat geluid maken, dus tenzij je dat thuis kunt nabootsen, is het lastig om vooraf te oefenen. Geen probleem: we bouwen de positieve associatie samen op tijdens de shoot zelf, met koekjes.

• Werkt dit ook bij drukke of overprikkelde honden, niet alleen angstige?

  Zeker. Ook hier geldt geen tijdslimiet, en we bouwen positieve associaties op met koekjes of speeltjes en moedigen natuurlijk gedrag aan dat bij jouw hond past. We gaan een blije, energieke pup die vooral zichzelf wil zijn niet forceren om stil te gaan liggen. We laten juist zien wie ze zijn! En dat doen we uiteraard altijd met de veiligheid voorop.

Recensie van een van mijn klanten

Herken je dit bij jouw hond? Neem gerust contact op, dan bespreken we vooraf rustig hoe je hond het liefst reageert op nieuwe situaties en mensen, zodat de shoot daar volledig op wordt afgestemd. Er is geen verkeerde manier om te beginnen, we gaan gewoon in jullie tempo.